Elikisry 1-3

Kamień filozoficzny (łac. lapis philosophorum) - legendarna substancja od wieków poszukiwana przez alchemików. Grecki alchemik Zosimos z Panopolis określił ją mianem xerion ( arab. El Iksir, łac. elixir, pol. eliksir). Znany też jako tynktura (od łac. tingere = "farbować").

Poszukiwania kamienia filozoficznego zaczęły się ok. I wieku n.e., gdy zatrudnieni w egipskich świątyniach rzemieślnicy podejmowali próby tworzenia imitacji kamieni szlachetnych oraz cennych barwników. Dysponowali specjalnymi umiejętnościami, które trzymali w sekrecie przed innymi. Ich nastawienie do materii zdradzało cechy mitologiczne: uważali, że jest ona święta i ożywiona. Ponieważ należeli do stanu kapłańskiego, mieli dostęp do wiedzy hellenistycznej, znali grecką filozofię przyrody. Od Arystotelesa przejęli ideę, że materia składa się z materii (gr. hyle) i formy (ducha, gr.pneuma). O dziejach zstąpienia tego ducha w materię oraz o możliwości jej powrotu do Demiurga, z czym związane było uwolnienie od cielesności, nauczała gnoza, przeżywająca w Aleksandrii w II wieku okres prawdziwego rozkwitu.

Kamień filozoficzny - według alchemików od późnej starożytności - miał być substancją, za pomocą której metale nieszlachetne (na przykład rtęć, ołów) można by przekształcić w wyniku procesu transmutacji metali (łac.transmutatio metallorum) w metale szlachetne: złoto lub srebro. Znany był również jako Bazyliszek, sprawiał bowiem, iż rtęć krzepła, zamieniając się w złoto; określano go mianem Salamandry, ponieważ był niepalny; znany był też jako Kameleon, ponieważ człowiek, wpatrując się w niego, widział grę zmiennych barw (tzw. "pawi ogon", łac.cauda pavonis). Utożsamiano go z obojnaczym Merkuriuszem, ponieważ wyrażał całość, współistnienie sprzeczności (łac.coincidentia oppositorum): płci (bóg Merkury jest obojnakiem) czy stanów skupienia (rtęć, znana też jako merkuriusz, nie jest ani cieczą, ani metalem, lub jest i jednym, i drugim). Kamień filozoficzny był kwintesencją (od łac.quinta essentia, "piąta esencja"), czyli jednością czterech żywiołów.

Proces transmutacji kamieni nieszlachetnych - opus magnum (łac. "wielkie dzieło") alchemiczne - miał być możliwy dzięki dodaniu niewielkiej ilości kamienia filozoficznego (wyobrażanego sobie przez alchemików najczęściej w formie gęstego proszku). Proces ten trwać powinien siedem dni - tyle, ile trwało stworzenie świata - albo cały rok - tyle, ile trwa obieg cyklu naturalnego. Najczęściej trwał jednak całe życie alchemika. Produktem wyjściowym procesu mógł być dowolny pierwiastek, albowiem należało go sprowadzić do jego "pierwszej materii" (łac. prima materia), która w vas hermeticum (łac."naczynie hermetyczne", "alembik") poddawana była wieloetapowemu (najczęściej dziesięciostopniowemu) procesowi rozkładania, oczyszczania i utwardzania. Proces otrzymywania kamienia filozoficznego miał przebiegać w jaju filozoficznym.

Gdyby udało się odkryć taki kamień filozoficzny, za pomocą którego można by przekształcić wszystkie metale nieszlachetne w złoto, i to w dowolnej ilości, kamień ów uchodziłby za uniwersalny; gdyby jego moc ograniczona była do jednego tylko metalu, uchodziłby za partykularny.

Wedle legend kamień filozoficzny miał magiczne zdolności: można by z niego wytwarzać także eliksir życia (łac. elixir vitae), który zapewnia nieśmiertelność każdemu, kto go wypije.

Alchemia chrześcijańska uważała, że kamieniem filozoficznym jest Jezus Chrystus, stosując wykładnię o "kamieniu odrzuconym przez budowniczych, który stał się kamieniem węgielnym" (zob. Psalm 118, 22). W Tractatus aureus przypisywanym Hermesowi Trismegistosowi znajduje się stwierdzenie, że kamień filozoficzny do gnoju wyrzucony, podły, najpodlejszy - na równinie, w górach i w wodach (łac. in stercore eiectus... vilis et vilissimus). Motyw przemiany tego, co podłe, w to, co szlachetne - motyw sublimacji (łac. sublimatio - "wywyższenie", "uwznioślenie") to jeden z najważniejszych wątków przewijających się w opowieściach o procesie produkcji kamienia filozoficznego. Aurum nostrum non est aurum vulgi ("Nasze złoto nie jest pospolite") - stwierdza Rosarium philosophorum (w: Artis auriferae, t. 2, s. 220).

Jego stworzeniem zajmowało się wielu, m.in. Arnold de Villanova, Rajmundus Lullus czy Polak, Michał Sędziwój (znane jest jego dzieło dotyczące kamienia filozoficznego pt. Tractatus de lapide philosophorum). Jedynym, któremu się to udało, był Nicolas Flamel.


Podziel się:

Najbardziej znanymi alchemikami byli: Paracelsus, Pliniusz Starszy, Wincenty z Beaurais, Albert Wielki, Roger Bacon, Michał Sędziowój, Nicolas Flamel.

NICOLAS FLAMEL - Urodził si.e w 1330 roku pod Paryżem. Nawiedzony we śnie przez Anioła zobaczył księgę, którą zakupił na drugi dzień za marne pieniądze a która okazała się podręcznikiem do Transmutacji. 17 Stycznia 1383 roku Nicoals Flamel odkrywa Kamień Filozoficzny jak wspomina w swoim pamiętniku pierwsza próba stworzenia złota z dodatkiem rtęci spowodowała, że postało czyste srebro, kolejne próby przyniosły zamierzony efekt. Silny zapach, o jakim sugerował Flamel w swoim pamiętniku mógłby wskazywać na Siarkę. Według Historyków Flamel zmarł w 1410 roku. Przeżył 80 lat i co w tamtych czasach to również było fenomenem.

PARACELSUS - tak naprawdę nazywał się Philippus Aureolus Theophrasus Bombastus von Hohenhaim i żył w latach 1493 - 1541. Uważa się go za ojca medycyny naturalnej. Namawiał chorych, żeby wykorzystywali swoje własne naturalne siły uzdrawiające. Teraz pewnie nazwalibyśmy tę metodę autosugestią. Naraził się takimi sposobami leczenia wielu medykom, którzy utrzymywali się ze sprzedaży różnych mikstur. Należy dodać, że sam Paracelsus cuchnął, był grubiański i pyszałkowaty.

HERMES TRISMEGISTOS - legenda głosi, że ten egipski król panujący przez 3226 lat był największym alchemikiem wszech czasów. Podobno, gdy Aleksander Wielki wtargnął do Egiptu, znalazł Szmaragdowe Tablice trzymane przez mumię Hermesa spoczywającego w Wielkiej Piramidzie w Gizie. Tablice zawierały magiczne sekrety i wielu alchemików wieszało ich kopie na ścianach.

MICHAŁ SĘDZIWÓJ - to najsłynniejszy polski alchemik żyjący w latach 1566-1636. Legenda mówi, że Sędziwój otrzymał od swojego mistrza Setona, w zamian za wyratowanie z rąk elektora saskiego, niewielki flakonik ze złotą wodą. Specyfik ten miał mu pomóc w odkryciu zagadki kamienia filozoficznego. Alchemik pracował z zapałem i wkrótce rezultaty swoich poszukiwań zademonstrowal na dworze Zygmunta III. Udało mu się w obecności króla przeobrazić trzy srebrne monety w złote. Niestety, jak sam przyznał, nie zgłębił tajemnicy przemiany metali w złoto w większych ilościach. Od tego pokazu alchemia stała się najmodniejszym zajęciem magnatów, profesorów Akademii, a nawet krakowskich dam dworu.

Podziel się:

Powstanie Alchemii.
Alchemia powstała tak jak większość rodzajów magii w Starożytnym Egipcie, jednak nie była tam powszechnie uprawiana, dlatego też przeniosła się na kontynent europejski do Rzymu i Grecji gdzie była uprawiana. Słowo Alchemia wzięło się od Arabskiego słowa Al-kim i Ja później używano tego słowa do nazywania słowa Chemia. W Egipcie była nazywana Kami -, a w Rzymie i Grecji - Chmela, co później zostało zmienione na Chemia. Alchemia wykorzystuje również filozofie starożytna, dzięki czemu alchemicy są bardzo wykształconymi czarodziejami

Siedziby Alchemii.
Główną siedzibą Starożytnej alchemii była Grecja i Rzym jednak chęć pozyskania Eliksiru życia byłą tak wielka, że Alchemia zaczęła przemieszczać się do Francji, Niemiec, Austrii Aż wreszcie dotarła do Czech i Polski. W końcu XVI wieku stolicą Alchemii była nazywana Czeska stolica Praga, gdzie zjeżdżali się najbardziej dostojni Alchemicy już w tedy znani Chemicy, którzy odkryli wiele pierwiastków miedzy innymi: Fosfor, Arsen, odkryli kwasy mineralne, amoniakowe, Stwarzali aparatury laboratoryjne opracowywali metody udziału substancji chemicznych, oraz wymyślaniu mikstur działających na niektóre choroby. Jak widać Alchemia skupiała w sobie wiele dziedzin współczesna chemie, biologie, matematykę, medycynę czasem astrologie.

Podziel się:

Alchemia jest jedną z najstarszych dziedzin wiedzy. Uprawiano ja już w starożytności. Zajmowano się nią w Chinach, Mezopotamii, Indiach, Egipcie, Grecji. Można by nawet nazwać ją matką chemii, ponieważ podczas eksperymentów alchemicy odkryli wiele związków chemicznych.

Alchemia - dziedzina magii zajmująca się odkrywaniem Kamienia Filozoficznego lub Panaceum.
Panaceum -środek leczący wszystkie choroby.
Kamień filozoficzny - magiczny czynnik, który zamienia metale nie szlachetne w złoto, i wykorzystywany do produkowania eliksiry życia.

Ciekawostki:
Alchemicy często sporządzali bardzo trudne notatki dotyczące swoich eksperymentów, których nikt poza nim nie potrafił odczytać.
Jednym ze skutków zainteresiwania Newtona alchemią, było odkrycie powszechnego prawa ciążenia.
Zamiast kamienia filozoficznego, alchemikom często udawało się wyprodukowac proch.
W 1462 roku pożar spowodowany przez zajmujących się alchemią dominikanów, strawił prawię połowę Krakowa.
      

Podziel się: